wanna reach the sun before i get old.

barcelona, wrzesień '12.
zdjęcie nie oddaje.

 ‘każde miejsce, do którego docieramy w podróży, jest rodzajem rentgenowskiej kliszy nas samych. często, naiwnie, robimy zdjęcia, łudząc się, że coś ze sobą zabierzemy. ale obrazy są tylko powierzchnią, czystym pozorem: tego, co miejsce w nas wywołuje, kiedy na nie patrzymy i kiedy w nim żyjemy, nie da się sfotografować. to samo zdarza się ze snami. chcąc przekazać emocję, jakiej doznaliśmy we śnie, opowiadamy go komuś i niemal ze zdziwieniem zauważamy, że historia tego snu jest banalna, to był taki sam sen, jak wszystkie inne: a więc, opowiadając go, nie przekazuje się żadnej emocji, nie doznaje jej ani ten, kto was słucha, ani wy, którzy go opowiadacie. co zatem było w nim tak wyjątkowego, że tak was przejął? nic. ważne w tym śnie było nie to, co się w nim działo, ale sposób, w jaki to coś przeżywaliśmy: sen był naszą emocją. to samo odnosi się do miejsca. opowiedzieć je nie znaczy je opisać, ale zdołać wyrazić, choćby w drobnej części, emocje, które w nas wywołało.’
(a. tabucchi - podróże i inne podróże)

  off the road.

how i define my state of mind

scenka sprzed miesiąca mniej więcej. jadę sobie autobusem. książka w łapach, słuchawki w uszach, kontakt z otoczeniem mocno ograniczony. w pewnym momencie z zaczytania i zasłuchania wyrywa mnie scenka następująca. przy oknie stoją sobie dwie dziewczyny, rozmawiają, pokazują sobie coś w telefonach komórkowych. nagle od strony drzwi odzywa się do nich pan żul. 'co wy wyprawiacie?', krzyczy. 'jakimiś pierdołami się zajmujecie! a wiecie, kto dostał nobla z literatury?!?'
i cisnęło mi się na usta, że herta muller. ale jeszcze bardziej cisnął mi się uśmiech. ogromny.
***